روزگاری پرواز را نمیشناختم

با آسمان بیگانه بودم

و ازآن بی نهایت آبی فقط کمی وسعت می شناختم و بس

گمان می کردم زندگی یعنی:

یک قفس کمی آب مشتی دانه و پرنده ایی دلمرده

در قفس با بالهای زخمی و ناتوان

اما اکنون لحظه ی پرواز را رها نمی کنم

آسمان آن بی نهایت آبی صدایم میکند

دستش را بسویم آورده و مرا تا اوج می خواند

امروز احساس می کنم زندگی یعنی :

یک خدای مهربان یک دنیا پرواز و ....

****************

۱۰۰۰بار نوشتم " بسم الله الرحمن الرحیم  " و پرواز را  آموختم

۱۰۰۰ بار دیگر مینویسم تا به مقصد برسم

برای هزار پرواز دیگر هزار " بسم الله الرحمن الرحیم " دیگر خواهم نوشت .